K.S
ΧΟΡΟΣ
Ο χορός είναι μορφή καλλιτεχνικής και αθλητικής έκφρασης η οποία γενικά αναφέρεται στην κίνηση του σώματος, συνήθως ρυθμική και σύμφωνη με τη μουσική. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας μέσω του σώματος. Έτσι μπορούν να εκφραστούν διάφορα συναισθήματα.
χιπ χοπ
Το χιπ χοπ (αγγλικά: hip hop ή hip-hop) είναι υποκουλτούρα και καλλιτεχνικό ρεύμα που σχηματίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από τους Αφροαμερικανούς και Πουερτορικανούς[1] του νότιου Μπρονξ της Νέας Υόρκης.[2][3] Έγινε ευρύτερα γνωστό στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ενώ στη δεκαετία του 2000 έγινε το πιο δημοφιλές είδος μουσικής στον κόσμο.
Ο DJ Afrika Bambaataa της Zulu Nation, που θεωρείται ως ένας από τους τρεις Ιδρυτές Πατέρες της χιπ χοπ κινήματος,[4] υπογράμμισε τους ακρογωνιαίους λίθους της χιπ χοπ κουλτούρας, επινοώντας τους εξής όρους: το λεκτικό ρυθμικό ύφος "rapping" (ή αλλιώς MCing ή emceeing), το DJing, δηλαδή την αναπαραγωγη και εν μέρη αλλαγή τραγουδιών και ήχων με record players δηλαδή πικάπ και DJ mixers (ακουστικά) το b-boying/breaking (σωματικά) και την τέχνη γκράφιτι, την οποία χαρακτήρισε ως "γραφή με αερόλυμα" (οπτικά).[5] Άλλα στοιχεία της χιπ χοπ υποκουλτούρας και τέχνης είναι, μεταξύ άλλων, η χιπ χοπ κουλτούρα και ιστορικές γνώσεις του κινήματος (διανοητικά και φιλοσοφικά), το beatboxing ένα είδος κρουστικών ήχων, ο χορός του δρόμου, η αφροαμερικανική αργκό, και το είδος χιπ χοπ μόδας και στυλ. [6][7][8]
ΣΥΓΧΡΟΝΟ
Ο σύγχρονος χορός εμφανίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα και είναι ένα στιλ χορού που εστιάζει στην προσωπική ερμηνεία ενός χορευτή αντί των δομημένων βημάτων που χαρακτηρίζουν το κλασικό μπαλέτο. Οι χορευτές σύγχρονου χορού απορρίπτουν τους περιορισμούς του κλασικού μπαλέτου και οι κινήσεις τους προέρχονται από την έκφραση των εσωτερικών συναισθημάτων τους. Κατά τη διάρκεια του 1900, οι Ευρωπαίοι χορευτές άρχισαν να επαναστατούν ενάντια στους άκαμπτους κανόνες του κλασικού μπαλέτου.
Ο σύγχρονος χορός ενθαρρύνει τους χορευτές να χρησιμοποιούν τα συναισθήματά και τις διαθέσεις τους προκειμένου να σχεδιάσουν τα δικά τους βήματα και χορογραφίες. Δεν είναι ασυνήθιστο για τους χορευτές να εφευρίσκουν νέα βήματα χορού αντί να ακολουθούν ένα δομημένο κώδικα τεχνικής όπως στο μπαλέτο.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του σύγχρονου χορού σε αντίθεση με το μπαλέτο είναι η σκόπιμη χρήση της βαρύτητας. Ενώ οι κλασικοί χορευτές προσπαθούν να αψηφήσουν την βαρύτητα, οι σύγχρονοι χορευτές χρησιμοποιούν το σωματικό τους βάρος για την ενίσχυση της κίνησης. Επίσης οι χορευτές σύγχρονου χορού απορρίπτουν την κλασική στάση του μπαλέτου επιλέγοντας να κάνουν σκόπιμα κινήσεις στο πάτωμα.
Disco
Το Disco (ελληνική απόδοση: Ντίσκο) είναι μουσικό είδος χορευτικής μουσικής, που εμπεριέχει στοιχεία Funk, Soul μουσικής, Ποπ μουσική και Σάλσα. Το είδος, γνώρισε ευρεία αναγνώριση στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980. Το αρχικό του κοινό, προερχόταν από την κοινότητα των ομοφυλόφιλων, των Αφρομαερικανών, των Ιταλοαμερικανών,[5] των Λατίνων, στη Φιλαδέλφεια, προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 και τις αρχές του 1970. Το Discο, επίσης, λειτούργησε ως αντίδραση για την κυριαρχία της Rock μουσικής και της στιγματισμένης χορευτικής μουσικής εκείνη την περίοδο. Οι γυναίκες κι αυτές ακολούθησαν την Disco, καθώς και άλλες περιθωριοποιημένες κοινότητες στη διάρκεια των χρόνων που ακολούθησαν.
ΠΑΣΟ ΝΤΟΜΠΛΕ
Το Πάσο Ντόμπλε (Pasodoble) είναι ένας χορός που μιμείται τις κινήσεις ενός ταυρομάχου. Παρόλο που το Pasodoble έχει τις ρίζες του στις ισπανικές παραδόσεις, πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε στη νότια Γαλλία κατά τη δεκαετία του 1930. Το Pasodoble ήταν ένας τρόπος για τους Γάλλους να απεικονίσουν τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται στις ισπανικές ταυρομαχίες. Το Pasodoble περιλαμβάνει βήματα που μοιάζουν με αυτά που χρησιμοποιούνται στις ταυρομαχίες και είναι γνωστό ως ένας από τους ταχύτερους χορούς της Latin Ballroom, επειδή οι χορευτές κάνουν περίπου 120 έως 130 κτυπήματα ανά λεπτό. Με δυαδικό ρυθμό και μετριοπαθή κίνηση, το Pasodoble βασιζόταν πιθανότατα σε τυπικούς ισπανικούς χορούς του 16ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ενσωματώθηκε σε κωμωδίες και υιοθετήθηκε ως ρυθμιστικό βήμα για το ισπανικό πεζικό, με ένα ειδικό χαρακτηριστικό που κάνει τα στρατεύματα να κάνουν το τακτικό βήμα: 120 βήματα ανά λεπτό. Η μουσική εισήχθη στις ταυρομαχίες κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Παίζεται κατά την είσοδο των ταυρομαχιών στο δαχτυλίδι (paseo) ή κατά τη διάρκεια των περασμάτων (faena) λίγο πριν το σκοτώσει. Αντιστοιχεί στον χορό pasodoble (παραδοσιακή και αίθουσα χορού).
Latin
Ο χορός λάτιν έχει την καταγωγή του στη λατινική Αμερική. Τυπικοί χοροί λάτιν είναι οι Τσα τσα τσα, Ρούμπα, Σάμπα, Σάλσα, και Μάμπο.
Μερικοί δάσκαλοι χορού επίσης συμπεριλαμβάνουν το Τάνγκο και το Αργεντίνικο Τάνγκο παρόλο που είναι εντελώς διαφορετικοί στην μορφή τους.
Επίσης σε κάθε χώρα υπάρχουν και άλλοι παραδοσιακοί χοροί Λάτιν. Στην Αργεντινή υπάρχουν οι Τσακαρέρα, Γκάτο, Εσκοντίδο και Ζάμπα. Στη Βολιβία υπάρχουν οι Μορενάδα, Γιαμεράδα, Καποράλες και ο πρόσφατα δημιουργηθείς Τίνκου.
Μπαλέτο
Το μπαλέτο είναι είδος χορού, με καταγωγή από την Ιταλία του 15ου αιώνα, το οποίο αργότερα εξελίχθηκε στη σκηνική του μορφή, κυρίως στη Γαλλία και τη Ρωσία. Στην πρώτη μορφή του απουσίαζε η χρήση σκηνικών και λάμβανε χώρα σε μεγάλες αίθουσες συναθροίσεων, όπου οι θεατές καταλάμβαναν τις θέσεις μπροστά και εκατέρωθεν της σκηνής. Έκτοτε έχει εξελιχθεί σε είδος χορού υψηλών τεχνικών απαιτήσεων, με δική του ορολογία και δομική σύσταση. Η μουσική συνοδεία είναι κατά κύριο λόγο από το ρεπερτόριο της κλασικής μουσικής.
Σάμπα
Η σάμπα (πορτογαλικά: Samba) είναι μουσικοχορευτικό είδος και πολιτισμικό χαρακτηριστικό της Βραζιλίας. Αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του βραζιλιάνικου πολιτισμού, και είναι ιδιαίτερα γνωστή για τον ζωηρό ρυθμό της και την ερωτική της χορευτική έκφραση.
FOX-TROT
Το Fox-Trot πρωτοεμφανίστηκε το 1912 όταν το παρουσίασε ο Χάρρυ Φοξ (αστέρι της τότε θεατρικής επιθεώρησης), βαθειά επηρεασμένος από τις νέες χορευτικές τάσεις μετά την επανάσταση της τζαζ μουσικής (1910), που ήθελαν τα ζευγάρια να χορεύουν σε πολύ μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλο , αυτοσχεδιάζοντας στον ρυθμό της μουσικής. Το Fox-Trot είναι ακόμα και σήμερα ένας από τους δημοφιλέστερους χορούς στην Αμερική. Παράγει ισορροπία, έλεγχο και το ζευγάρι γίνεται λειτουργικό σε ότι αφορά το χώρο που διεκδικεί πάνω στην πίστα. Σε υψηλότερο επίπεδο δίνει θεατρικότητα στο ύφος. Είναι το κλειδί των χορών!
MERENGUE
Για να γνωρίσει κάποιος την πατρίδα του merengue δε χρειάζεται παρά να διασχίσει τον Ατλαντικό ωκεανό και να συνεχίσει ως την Δομινικανή Δημοκρατία. Λέγεται πως οι δημιουργοί του χορού αυτού εμπνεύστηκαν από τις κινήσεις των αλυσοδεμένων σκλάβων. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως, όντας συμπονετικοί, οι κάτοικοι ενός χωριού υιοθέτησαν αυτόν τον τρόπο χορού, να χορεύουν δηλαδή κουτσαίνοντας, από κάποιον ήρωα τραυματισμένο στο πόδι. Στο συγκεκριμένο χορό το σώμα είναι χαλαρό και ελεύθερο, ενώ οι κινήσεις γίνονται με πάθος, προσδίδοντας του, δίκαια έτσι, τον τίτλο του φλογερού χορού. Από τον συγκεκριμένο χορό μαθαίνουμε τη βασική τεχνική χειρισμού ποδιών όλων των latin χορών.
ROCK N’ROLL
Γρήγορος, δυναμικός χορός που ξεσηκώνει! Γι’ αυτό και έχει χαρακτηριστεί ο «Βασιλιάς των Ρarties» Απεριόριστη δυνατότητα αυτοσχεδιασμών, ταχύτητα στα πόδια και εκρηκτικότητα (λακτίσματα)! Με την ανάπτυξη και διάδοση του rock ‘n’ roll, ως μουσικού είδους, δημιουργήθηκε ένας χορός, που να ταιριάζει με τη μουσική αυτή. Γεννήθηκε στη Νότια περιοχή των ΗΠΑ και έχει λατινοαμερικάνικες επιρροές. Η πρώτη εμφάνιση έγινε το 1940, αλλά δεν έγινε αμέσως συμπαθής, λόγω της άγριας μορφής και των ακροβατικών φιγούρων. Αυτός όμως ο ευχάριστος και ενεργητικός χορός, αγαπήθηκε και κατέκλυσε τον κόσμο μετά τη δεκαετία του 1950. Αναφερόμαστε στη λατρεμένη εποχή των 60’s!
CHA–CHA
Το Cha-cha παιχνιδιάρικος χορός που ανεβάζει την διάθεση στο λεπτό!! Γεμάτος επαγωγική ενέργεια, σκέρτσο και φλερτ!!! Το ωραιότερο παιχνίδι μεταξύ καβαλιέρου και ντάμας. Δίνεται η ικανότητα τα πόδια να γίνουν πολύ γρήγορα και να μαγνητίζονται τα βλέμματα από την εκρηκτικότητα!
BACHATA
Η bachata ξεκίνησε, το 1960, ως μουσική μελωδία κιθάρας που συνηθιζόταν να παίζεται σε λαϊκές συνεστιάσεις στην Δομινικανή Δημοκρατία. Η μελωδία της είναι ευχάριστη και ρομαντική. Στη συνέχεια εξελίχθηκε στο δημοφιλή ομώνυμο χορό, που χαρακτηρίζεται από ρομαντισμό και αισθησιασμό!
RUMBA
H Ρούμπα, χορός του έρωτα και της αγάπης! Ρομαντικός, απαλός, μαγευτικός, εξωτικός κουβανέζικος χορός, γεμάτος συναισθήματα! Ευχάριστος ρυθμός σε συνδυασμό με την ερωτική και απαλή κίνηση γοφών. Τα μέλη του σώματος συνεργάζονται αρμονικά και καλλιεργεί την άνεση και τον αυθορμητισμό.
WALTZ
ο waltz είναι ένας χορός που προέρχεται από λαϊκούς χορούς της Βαυαρίας. Είναι ο πρώτος χορός που ο καβαλιέρος αγκαλιάζει την μέση της ντάμας και η απόσταση των σωμάτων γίνεται μηδενική. Το ζευγάρι λειτουργεί σαν ένα σώμα. Παρά τις έντονες αντιδράσεις της κοινωνίας για την τολμηρότητα του νέου αυτού χορού, το waltz έγινε γρήγορα αγαπητό. Με την ίδια ταχύτητα που άλλαζε η κοινωνία αγαπήθηκε και εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη. Πρόκειται για το χορό της ισορροπίας και της απαλότητας!
ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΟ ΤΑΝΓΚΟ
Το Αργεντίνικο Τάνγκο γενήθηκε στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άϊρες, αρχικά στους οίκους ανοχής και μετέπειτα στα λεγόμενα κοβεντίγιο, κοινόβια που αποτελούνταν από χαμόσπιτα μαζεμένα γύρω από μία κεντρική αυλή, όπου συνωστίζονταν κυρίως μετανάστες. Με την πάροδο του χρόνου το Τάνγκο έπαψε να είναι απλά ένα είδος χορού και μετεξελίχθηκε σε είδος μουσικής ακριβώς όπως έγινε και με τη τζαζ!
ORIENTAL
To Oriental (ή αλλιώς ο χορός της κοιλιάς όπως είναι γνωστός ως επί το πλείστον στο δυτικό κόσμο) είναι ο σημερινός κατ’ εξοχήν χορός της ανατολής. Παρ’ ότι φαινομενικά ο χορός της κοιλιάς είναι αρκετά ελεύθερος, στην πραγματικότητα διέπεται από αυστηρούς κανόνες και είναι εκτελεστικά ιδιαίτερα δύσκολος!
Break dance
To Break dance ή αλλιώς B-boying είναι ένα είδος του χορού που περιέχεται στο Street Dance και δημιουργήθηκε στην Νέα Υόρκη από νέους Αφροαμερικανούς και Λατίνους την δεκαετία του 1970. Για να κερδίσει την προσοχή και την δημοτικότητα στα μέσα ενημέρωσης, ο χορός αυτός εξαπλώθηκε παγκοσμίως στην Νότια Κορέα, στην Αγγλία, στην Γερμανία, στην Γαλλία, στην Ρωσία και την Ιαπωνία. Το Break dance αποτελείται από τέσσερα βασικά στοιχεία: το toprock, downrock, power moves και freezes. O χορός αυτός περιέχει Χιπ χοπ και breakbeats παρ' ότι οι σύγχρονες τάσεις επιτρέπουν μια πιο ευρύτερη ποικιλία μουσικής.
Ένας επαγγελματίας χορευτής ονομάζεται b-boy ή b-girl ή breaker. Ωστόσο, ο όρος «Break dance» χρησιμοποιείται για να δηλώσει τον χορό «B-boying» και το «breaking» όπου αυτοί είναι και οι αρχικοί του όροι. Εξάλλου αυτολυς τους όρους προτίμάν να τους χρησιμοποιούν από την πλειοψηφία των επαγγελματιών.
Pole dancing
Ο πόλος χορού συνδυάζει χορό και ακροβατικά με επίκεντρο τον κάθετο πόλο. Αυτή η μορφή καλλιτεχνικής παράστασης λαμβάνει χώρα όχι μόνο στα κλαμπ κυρίων ως ερωτικός χορός , αλλά και ως μια κύρια μορφή φυσικής κατάστασης, που ασκείται σε γυμναστήρια και ειδικά στούντιο χορού. [1] Οι λάτρεις του χορού Πολωνού είναι όλων των ηλικιών. Αν και πολλοί που παίζουν αυτόν τον χορό και ακροβατική μορφή είναι ενήλικες, αυτό δεν εμποδίζει τα μικρότερα παιδιά να μάθουν και να παίξουν σε διαγωνισμούς. [2] Διαγωνισμοί ερασιτεχνικού και επαγγελματικού χορού πραγματοποιούνται σε χώρες σε όλο τον κόσμο
Tango
Το τανγκό[1] ή τάμγκο, από τα Ισπανικά, είναι είδος μουσικής (σε ρυθμό 2/4 ή 4/4) και αντίστοιχου χορού. Το Τανγκό γεννήθηκε, ήκμασε και ακμάζει ακόμη στην περιοχή του Ρίο δε λα Πλάτα, δηλαδή στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη, αλλά και διαδόθηκε σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Η Ισπανική λέξη tango ετυμολογείται πιθανόν από την γλωσσική οικογένεια Niger-Congo της Δυτικής Αφρικής και είναι συγγενής με την λέξη tamgu (χορός/χορεύω) της γλώσσας Ibibio αυτής της οικογένειας
Flamenco
Το φλαμένκο[1] (ισπ. Flamenco) είναι ένας ισπανικός χορός που αφορά ένα είδος μουσικής και χορού, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά κατά τον 19ο αιώνα.
Το φλαμένκο ενσωματώνει μια σύνθετη μουσική και πολιτισμική παράδοση. Προήλθε αρχικά από την περιφέρεια της Ανδαλουσίας, όπου αναπτύχθηκε σαν ξεχωριστή υποκουλτούρα με κέντρα τη Σεβίλλη, το Κάδιξ και τη Μάλαγα, στη συνέχεια όμως εξελίχτηκε σε χαρακτηριστικό κομμάτι του πολιτισμού ολόκληρης της Ισπανίας, ενσωματώνοντας και μετασχηματίζοντας λαϊκά μουσικά στοιχεία σε διαφοροποιημένες μουσικές φόρμες και από άλλες περιφέρειες, όπως η Μούρθια κι η Εξτρεμαδούρα.
Είναι γενικότερα παραδεκτό ότι το φλαμένκο δημιουργήθηκε από τη μοναδική συνύπαρξη και μείξη της αραβικής, ανδαλουσιανής, σεφαρδιτικής και τσιγγάνικης κουλτούρας στην περιοχή της Ανδαλουσίας πριν και μετά τη Ρεκονκίστα (Ανακατάληψη), την ιστορική δηλαδή περίοδο κατά την οποία οι Χριστιανοί βασιλείς ανακατέκτησαν την Ισπανία από τους Μουσουλμάνους. Χαρακτηριστικό μουσικό όργανο είναι η κιθάρα φλαμένκο
salsa
H Salsa είναι ο πιο ενθουσιώδης και ξεσηκωτικός ρυθμός γνωστός πια και αγαπητός σε όλες τις χώρες του κόσμου! Ο πιο ελκυστικός τρόπος να εξωτερικεύσεις το συναίσθημα σου για το άλλο φύλο! Να γνωρίσεις και να δικτυώσεις τις γνωριμίες σου με τον ωραιότερο τρόπο, η επιτυχία και η αναγνωρισημότητα αυτού του χορού δεν είναι καθόλου τυχαία. Παγκόσμια φήμη και επιτυχία! Ένας απολαυστικότατος χορός που πρέπει όλοι να γνωρίσουν
competitive
Ο ανταγωνιστικός χορός είναι μια δημοφιλής, διαδεδομένη δραστηριότητα στην οποία οι ανταγωνιστές εκτελούν χορούς σε οποιοδήποτε από τα διάφορα επιτρεπόμενα στυλ χορού - όπως ακρο , μπαλέτο , σύγχρονο , τζαζ , χιπ χοπ , λυρικά , μοντέρνα , μουσικό θέατρο και αυτοσχεδιασμός - πριν από ένα κοινό ομάδα δικαστών. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με άλλες δραστηριότητες που περιλαμβάνουν ανταγωνισμό μεταξύ χορευτών με βάση το σκοπό, ή συγκεκριμένα στυλ χορού ή είδη, όπως η ομάδα πομ και το dancecesport (ανταγωνιστικός χορός αίθουσας χορού ).
Cheerleading
Το Cheerleading είναι μια δραστηριότητα στην οποία οι συμμετέχοντες (που ονομάζονται «μαζορέτες») ενθαρρύνουν την ομάδα τους ως μορφή ενθάρρυνσης. Μπορεί να κυμαίνεται από ψάλματα μέχρι έντονη σωματική δραστηριότητα . Μπορεί να εκτελεστεί για να παρακινήσει αθλητικές ομάδες, να διασκεδάσει το κοινό ή για ανταγωνισμό. Οι ρουτίνες της μαζορέτας συνήθως κυμαίνονται οπουδήποτε από ένα έως τρία λεπτά και περιέχουν στοιχεία από ανατροπές , χορό , άλματα , επευφημίες και stunting .
Hells
Το Heels dance είναι ένα είδος σόλο χορού που εμφανίζεται συχνά σε ρουτίνες που εμφανίζονται σε μουσικά βίντεο ποπ και hip-hop. Οι τεχνικές και το λεξιλόγιο του χορού προέρχονται από ένα ευρύ φάσμα στυλ χορού που χρησιμοποιούνται στη χορογραφία μουσικών βίντεο καθώς και στα παραδοσιακά είδη χορού. [1] Είναι χαρακτηρίζεται από δυναμική κίνηση των ποδιών και την τεχνική από το χορό jazz , showgirl χορό (το πρώτο στυλ της τεχνικής του χορού που θα πραγματοποιηθεί στις φτέρνες), του χορού αίθουσα χορού και της Λατινικής χορού . Χρησιμοποιείται επίσης σε μερικές χορευτικές παραστάσεις go-go . Πολλά άλλα στυλ χορού έχουν επηρεάσει αυτό το σύγχρονο χορευτικό στυλ: για παράδειγμα, απομόνωση κορμού που δανείστηκε από χορό της κοιλιάς και χορό χιπ χοπ, δουλειά δαπέδου, ρευστή εργασία βραχίονα και γλώσσα του σώματος σε ορισμένες μορφές χορού τακουνιών που προέρχονται από εξωτικό χορό (όπως το πάτωμα χορού πόλο) και σύγχρονο χορό. [2] Ο χορός των τακουνιών είναι τεχνικά απαιτητικός και οι χορευτές που το εκτελούν συνήθως εκπαιδεύονται επαγγελματικά στον χορό τζαζ και σε άλλα στυλ, συμπεριλαμβανομένου του μπαλέτου.
ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΟ
Η λέξη Ζεϊμπέκικος προέρχεται κατά το πρώτο συνθετικό από το θεό Δία ( Ζευ ) και κατά το δεύτερο από τη λέξη “μπέκος ή βέκος” που σημαίνει άρτος κατά τον Ηρόδοτο. Κατά κάποιους άλλους από την αρχαία θρακική λέξη “μπούκο”, που προερχόμενη από τη φρυγική λέξη “βέκος”, σημαίνει “βούκα=μπουκιά”. Αυτή μαζί με πρώτο συνθετικό, την κλητική του Διός “Ζευ”, παράγει τη λέξη “Ζειμπέκηδες”. Οι Ζειμπέκηδες ήταν Έλληνες Θρακιώτες, που ακολούθησαν το Μ.Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στα βάθη της Ασίας. Τους ονόμασαν “ζειμπέκια” , δηλαδή ζωέμπορους και μακελάρηδες, γιατί έσφαζαν ζώα και τα πουλούσαν. Στο πέρασμα των χρόνων θέλησαν να απαθανατίσουν τον ηρωισμό τους και να διατηρήσουν τις παραδόσεις και έτσι δημιούργησαν αυτόν το χορό, το Ζεϊμπέκικο, τον οποίο χόρευαν με σπαθιά στα χέρια και ενίοτε στο στόμα. Η αρχική μορφή αυτού του χορού ήταν ο Πυρρίχιος, πολεμικός χορός και αυτός, τον οποίο θεωρούσαν σαν ένα είδος πολεμικής προπόνησης και τον μάθαιναν από μικρά παιδιά. Ο Ζεϊμπέκικος αντικατοπτρίζει την ήττα στη μάχη και χορεύεται προς τιμήν των νεκρών πολεμιστών. Αυτό υποδηλώνει άλλωστε και η κυκλική του κίνηση αλλά και το βαρύ συναίσθημα που αποπνέει. Σήμερα τον χορεύουμε σε διάφορες μελωδίες, οι οποίες ποικίλουν ανάλογα με το θεματικό τους περιεχόμενο. Σε κάθε περίπτωση, συνεχίζει να είναι το κυρίαρχο στοιχείο της διασκέδασής μας!
ΧΑΣΑΠΙΚΟ
Είναι χορός και τύπος τραγουδιών των Ελλήνων από τη Μακεδονία και την Κωνσταντινούπολη. Οι ρίζες του ανάγονται στη βυζαντινή περίοδο, όταν αποτελούσε χορευτική μίμηση μάχης με σπαθιά από τη συντεχνία των Ελλήνων χασάπηδων στη Μακεδονία και την Κωνσταντινούπολη. Μορφές του χορού αυτού ήταν γνωστές από παλαιότερα χρόνια σε αρκετά μέρη του Ελληνικού ή Ελληνόφωνου Χριστιανικού χώρου, περισσότερο όμως στην Κωνσταντινούπολη και την ευρύτερη περιοχή της. Παλαιότερα για να χορέψει κάποιος χασάπικο έπρεπε να φοράει τραγιάσκα με σηκωμένο γείσο, κάνοντας το ίδιο βήμα σαν να είναι όλοι ένα σώμα. Το χασάπικο αποτέλεσε βάση για το Συρτάκι και στο εξωτερικό θεωρείται ο αντιπροσωπευτικότερος ελληνικός χορός. Σήμερα απαντάται σε 4 μορφές : χασάπικο, χασαποσέρβικο, χασάπικο βαρύ/αργό και “πολίτικο/ταταυλιανό”.
ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ
Είναι ένας ελληνικός παραδοσιακός χορός που ανήκει στο είδος χορού συρτός. Στη βασική του μορφή έχει δώδεκα βήματα, από τα οποία τα επτά πρώτα είναι εμπρός και τα υπόλοιπα πέντε επί τόπου. Ο ευχάριστος ρυθμός το υ και τα απλά βήματά του τον καθιέρωσαν σαν τον δημοφιλέστερο Ελληνικό χορό. Χορεύεται σε όλη την Ελλάδα από άνδρες και γυναίκες.
ΤΣΑΜΙΚΟ
Ο Τσάμικος είναι παραδοσιακός ελληνικός χορός. Παλιότερα το τσάμικο χορευόταν μόνο από άνδρες αλλά στη σύγχρονη εποχή παίρνουν μέρος και γυναίκες. Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από τη λέξη τσάμης, που σημαίνει “ψηλός”, και αναφέρεται μεταφορικά στο λεβέντικο ανάστημα που κατά παράδοση διαθέτουν οι χορευτές, αφού “τσάμι” λέγεται το έλατο ή πεύκο σε ορισμένες περιοχές. Κατά άλλη εκδοχή η ονομασία προέρχεται από την Τσαμουριά, περιοχή της Θεσπρωτίας στην Ήπειρο. Ονομάζεται επίσης Κλέφτικος, καθώς χορευόταν από τους κλέφτες στην εποχή της Τουρκοκρατίας.
ΣΥΡΤΑΚΙ
Το συρτάκι είναι δημοφιλής ελληνικός χορός ο οποίος χορογραφήθηκε από τον Γιώργο Προβιά το 1964 για την κινηματογραφική ταινία Ζορμπάς ο Έλληνας (Zorba the Greek) από αργές και γρήγορες κινήσεις του χασάπικου.
Η μουσική για το συρτάκι γράφτηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη. Κύριο χαρακτηριστικό του χορού αυτού και της μουσικής του είναι η επιτάχυνση στο ρυθμό. Το όνομα συρτάκι προέρχεται από την λέξη συρτός, ένα κοινό όνομα για μια ομάδα παραδοσιακών ελληνικών χορών στους οποίους οι χορευτές "σέρνουν" τα πόδια τους σε αντιδιαστολή με τους πηδηχτούς χορούς. Το όνομα συρτάκι ενσωματώνει και τον συρτό (στο πιο αργό μέρος του) και στοιχεία πηδηχτού (στο γρηγορότερο μέρος του).
Σήμερα το συρτάκι είναι ένα από τους πιο γνωστούς χορούς και στην Ελλάδα και στις ελληνικές ταβέρνες σε όλο τον κόσμο.
ΣΥΡΤΟΣ
Ο συρτός είναι ένας παραδοσιακός ελληνικός χορός που η προέλευσή του τον ανάγει στην αρχαία Ελλάδα. Το όνομα του χορού προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη "σύρω" (τον χορό)[1].
Ο χορός μνημονεύεται στην Επιγραφή του Επαμεινώνδα (στα μέσα του 1ου αι. μ.Χ.), που βρέθηκε στη Βοιωτία και αναφέρει: "Τὰς δὲ πατρίους πομπὰς μεγάλας καὶ τὴν τῶν συρτῶν πάτριον ὄρχησιν θεοσεβῶς ἐπετέλεσεν", δηλαδή "με θεοσέβεια τέλεσε τις μεγάλες εθνικές πομπές και την εθνική όρχηση του συρτού".
Ο Συρτός χορεύεται σήμερα σε όλη την Ελλάδα και είναι διαδεδομένος σε πολλές χώρες.
ΝΗΣΙΩΤΙΚΑ
Νησιώτικα ή αλλιώς Νησιώτικος Χορός, είναι το είδος της μουσικής και όνομα της κατηγορίας των τραγουδιών και των χορών των Ελληνικών Νησιών, που παίζονται από ομογενείς και είναι διαδεδομένα σήμερα, μεσω της Ελληνικής Μουσικής, σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αυστραλία, την Αμερική και αλλού.
Το Αιγαίο έχει μια γνωστή παράδοση λαϊκών χορών, η οποία προέρχεται από τους χορούς της Αρχαίας Ελλάδας, όπως: ο συρτός, ο καλαματιανός, η σούστα, ο μπάλος, ο ικαριώτικος, ο πεντοζάλης και άλλοι. Τη νησιώτικη μουσική τη συναντούμε στα σημερινά τραγούδια. Η λύρα είναι το πιο γνωστό όργανο λαϊκής τέχνης στα νησιώτικα καθώς και άλλα, όπως το λαούτο, το βιολί, το μπουζούκι, η ασκομαντούρα με ελληνικά χαρακτηριστικά που ποικίλλουν.
Τα νησιώτικα συναντούνται στην παραδοσιακή μουσική σε πολλά μουσικά είδη χορών, κυρίως στα Νησιά του Αιγαίου, όπως στους Νησιώτικους Συρτούς, τη Λαϊκή Μουσική, τις Μαντινάδες, ενώ υπάρχουν και εξέχοντα στοιχεία του χορού, μέσω της Κρητικής μουσικής.
ΣΟΥΣΤΑ
Σούστα είναι το όνομα ενός πανάρχαιου χορού της Κρήτης, που χορεύεται επίσης σε όλη την Ελλάδα και μερικές φορές και στα Βαλκάνια. Η προέλευση του σούστας προέρχεται από τον αρχαίο χορό Πυρρίχιο, πολεμικό χορό της Κρήτης. Η μουσική της σούστας γενικά παίζεται με μια λύρα (κρητική ή ποντιακή), βιολί, λαούτο, μαντολίνο και ασκομανδούρα. Oι μουσικές μελωδίες, που συνοδεύουν τη σούστα διατηρούν τον Πυρρίχιο ζωηρό χαρακτήρα αφού έχει τις ρίζες της κι αυτή στον αρχαιότερο πολεμικό χορό της Κρήτης.[1]
Το μουσικό μέτρο του χορού, είναι 2/4 και τα βήματά του 6. Άνδρες και γυναίκες, με λαβή από τις παλάμες στο ύψος των ώμων, αφού χορέψουν έναν κύκλο χωρίζονται σε δύο ομάδες (ανδρών και γυναικών), η μία απέναντι από την άλλη, φροντίζοντας να βρεθούν αντικριστά οι χορευτές που θα αποτελέσουν ζευγάρι. Στη σούστα εντοπίζονται αρκετά στοιχεία ερωτισμού, ενώ ο χορός εκτελείται από τα ζευγάρια ανδρών και γυναικών που χορεύουν αντίθετα. Μιαν άλλη μορφή είναι, όταν όλοι οι χορευτές σε μια σειρά ακολουθούν τον πρώτο χορευτή ο οποίος κινείται σε πολύπλοκα σχήματα.
Σχεδόν κάθε νησί του Αιγαίου έχει κι από έναν χορό σούστας.
ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΟΣ
Υπάρχουν δύο Ικαριώτικοι χοροί:
1) ο αυθεντικός Ικαριώτικος (στη πραγματικότητα τέσσερα διαφορετικά τραγούδια-σκοποί, που συνολικά ή ξεχωριστά αποτελούν τον Ικαριώτικο χορό), που χορεύουν οι Ικαριώτες στα παραδοσιακά πανηγύρια τους.
Συγκεκριμένα οι οργανικοί σκοποί είναι ο τσαμούρικος,ο ραχιώτικος και ο περαμαρίτικος και τα τραγούδια "Πέρα στο χωριού τη βρύση" και "Η συμπεθέρα".
2)Το τραγούδι "Ικαριώτικος" (Η αγάπη μου στην Ικαριά) (Κονιτόπουλος, Πάριος κα.)
Σύγχυση δημιουργείται συχνά μεταξύ των δύο εκδοχών. Πολύς κόσμος πιστεύει οτι το τραγούδι "Η αγάπη μου στην Ικαριά" είναι ο παραδοσιακός Ικαριώτικος χορός, το οποίο είναι ανακριβές.
Αν και οι χοροί είναι εξαιρετικά όμοιοι (στη πραγματικότητα ίδια βήματα με διαφορετικό ρυθμό και τρόπο)
Στον Ικαριώτικο χορό οι χορευτές πιάνονται ψηλά από τους ώμους. Τα όργανα που παίζουν τον Ικαριώτικο, παραδοσιακά είναι η Τσαμπούνα ή τσαμπουνοφυλάκα, το βιολί και σε πιο σύγχρονες εκδοχές και η κιθάρα.
Στα Ικαριώτικα πανηγύρια που γίνονται όλο το καλοκαίρι (και όχι μόνο) στο νησί του Ικάρου, η εκδοχή 2 (η αγάπη μου στην Ικαρία) δεν ακούγεται καθόλου από τις παραδοσιακές ορχήστρες του νησιού. Αυτό ερμηνεύεται από αρκετούς ως αποφυγή σύγχυσης του πραγματικού Ικαριώτικου με το τραγούδι. Αντ' αυτού, σε όλα τα Ικαριώτικα πανηγύρια την τιμητική του φυσικά έχει ο Ικαριώτικος (εκδοχή 1) όπου παίζεται και χορεύεται με πάθος αρκετές φόρες κατά τη διάρκεια του πανηγυριού από πλήθος κόσμου.
Τα τελευταία χρόνια τα πανηγύρια έχουν "ξαναγεννηθεί" με την έντονη συμμετοχή της νεολαίας, αλλά και των επισκεπτών του νησιού, έχοντας γίνει ο πόλος έλξης του νησιού!
ΠΕΝΤΟΖΑΛΗΣ
Ο Πεντοζάλης, είναι κρητικός χορός που χορεύεται από άνδρες και γυναίκες με μέτρο τα 2/4. Συνοδεύεται από πλήθος μελωδιών, τις γνωστές «κοντυλιές». Η λέξη προέρχεται από τον κόντυλα, το στέλεχος του καλαμιού, με το οποίο κατασκευάζονταν τα χαμπιόλια, δηλαδή τα κρητικά πνευστά[1], αρχικά σήμαινε τη μουσική του πνευστού, αργότερα όμως πήρε διπλή έννοια: αφενός της μουσικής γενικά, ιδίως μάλιστα εκείνης που παίζεται με δοξάρι (από λύρα ή βιολί), αντί για την ορθότερη λέξη «δοξαριά», αφετέρου της μελωδικής φράσης του σιγανού, δηλαδή του τμήματος ενός ευρύτερου μουσικού σκοπού, που συναρμολογείται βάζοντας πολλές τέτοιες φράσεις (πολλές κοντυλιές) μαζί, συνήθως κατά την προτίμηση του καλλιτέχνη, που αυτοσχεδιάζει διαλέγοντας κοντυλιές από τα αποθέματα που έχει στη μνήμη του.
Ο χορός συνήθως ξεκινάει με άντρες και γυναίκες πιασμένους κυκλικά, γύρω από τον οργανοπαίχτη, που τραγουδάνε μεταξύ τους με τρόπο που μας θυμίζει τις περιγραφές για το αρχαίο υπόρχημα. Το υπόρχημα[2] ήταν μια αρχέγονη μορφή δραματικής ποίησης που καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε στην Κρήτη. Σχετιζόταν με τη λατρεία του Δία, του Κρόνου, των Τιτάνων και των Κουρητών και ήταν χορός στην οποία συμμετείχε μεγάλη ομάδα χορευτών και συνοδεύονταν με μίμηση κινήσεων, μουσική και τραγούδι. Οι χορευτές ήταν ένοπλοι και τραγουδούσαν με το ρυθμό που έδινε ο κιθαριστής από την κιθάρα του.
Ο χορός αποτελείται από την εισαγωγή και τα ήρεμα βασικά βήματα. Ο σιγανός χορεύεται, πολλές φορές με τη συνοδεία μαντινάδων, με αργά βήματα είτε προς τη φορά, είτε προς το κέντρο του κύκλου και στη συνέχεια καθώς ο ρυθμός γίνεται πιο γρήγορος, τα βήματα γίνονται κι αυτά πιο γρήγορα και πηδηχτά. Οι χορευτές αρχίζουν άλλοτε με το αριστερό πόδι και άλλοτε με το δεξί. Οι κινήσεις του χορού είναι 10, από τις οποίες οι 8 είναι καθαρά βήματα και 2 κινήσεις των ποδιών στο κενό.
Στο νομό Χανίων ο χορός είναι γνωστός ως Πεντοζάλι, ενώ στο Νομό Ρεθύμνου συναντάται ως ως Πεντοζάλης ή Πενταζάλης. Ο γρήγορος πεντοζάλης λέγεται κυρίως πηδηχτός, ενώ στο νομό Ηρακλείου και Λασιθίου πηδηχτός λέγεται ο εκάστοτε τοπικός πηδηχτός (μαλεβιζώτης, στειακός κ.λ.π.). Πεντοζάλια και πεντοζαλάκια ονομάζουμε τις κοντυλιές του σιγανού. Στο Μυλοπόταμο Ρεθύμνου ο πηδηχτός καταγράφηκε “δυνατός πεντοζάλης”.
ΤΣΑΚΩΝΙΚΟΣ
Ο Τσακώνικος είναι ένας πεντάσημος ελληνικός παραδοσιακός χορός με ρίζες στην αρχαία Ελλάδα. Χορεύεται από γυναίκες και άντρες και έχει προέλευση από την Πελοπόννησο, στην Τσακωνιά δηλαδή στο νοτιοανατολικό τμήμα της επαρχίας Κυνουρίας, του νομού Αρκαδίας. Οι χορευτές με την παραδοσιακή Τσακώνικη ενδυμασία τον χορεύουν στις εθνικές και τοπικές γιορτές καθώς και στα θρησκευτικά πανηγύρια. Οι χορευτές παρατάσσονται σε ανοιχτό κύκλο και χορεύουν κρατώντας ο ένας τον άλλο σφιχτά. Άρχισε να διδάσκεται το 1930 στο Λύκειο Ελληνίδων και στη Γυμναστική Ακαδημία[1], ενώ μέχρι και σήμερα αποτελεί μέρος της διδακτέας ύλης στο μάθημα του ελληνικού παραδοσιακού χορού σε όλα τα Τ.Ε.Φ.Α.Α. της Ελλάδας. Η Δώρα Στράτου τον επέλεξε ως εξώφυλλο για το βιβλίο Ελληνικοί Παραδοσιακοί Χοροί του Ο.Ε.Δ.Β. του Υπουργείου Παιδείας αναφέροντας τις αρχαιοελληνικές ρίζες του.[2] Στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση διδασκόταν στο Γυμνάσιο στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής και από το 1999 η διδασκαλία του υπάρχει στο σχολικό βιβλίο της Γ΄ και Δ΄ τάξης του Δημοτικού σχολείου. Ο Τσακώνικος χορός είναι καταγεγραμμένος στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς από το Υπουργείο Πολιτισμού.
ΜΠΑΛΟΣ
Ο Μπάλος είναι ένας παραδοσιακός χορός ελληνικής καταγωγής με πανάρχαια ελληνικά στοιχεία[1] κι ένας από τους πιο γνωστούς λαϊκούς νησιώτικους χορούς στην Ελλάδα. Η λέξη μπάλος προέρχεται από τα λατινικά όπου με την σειρά της είναι δανεισμένη από την ελληνική γλώσσα, προερχόμενη από το ελληνικό ρήμα βαλλίζω.[2][3]
Η μελωδία του μπάλου χαρακτηρίζεται ως γενικά χαρούμενη και λυρική το οποίο είναι χαρακτηριστικό της μουσικής των νησιών του Αιγαίου. Αυτός ο χορός χορεύεται συνήθως από ζευγάρια κι ενσωματώνει επίσης όλα τα στοιχεία του φλερτ.
Οι άνδρες παλιότερα δεν μπορούσαν να πλησιάσουν εύκολα τις γυναίκες και με τον μπάλο μπορούσαν να «φλερτάρουν» μαζί τους. Υπάρχουν διάφορες μορφές του μπάλου γύρω από τα νησιά. Η απλούστερη είναι εκείνη κατά την οποία ένα ζευγάρι περνά μέσα από μια σειρά από αυθόρμητες μορφές. Σε μιαν άλλη εκδοχή πολλά ζευγάρια χορεύουν ταυτόχρονα σαν μόνα τους επάνω στην πίστα. Μιαν άλλη εκδοχή είναι όταν εισάγεται κι ο Συρτός. Τέλος, στην πιο περίπλοκη μορφή του, όταν ένας αριθμός ζευγαριών κάνουν συγχρονισμένα διάφορες έντονες χορευτικές φιγούρες.
Ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του μπάλου και στη Μικρά Ασία είναι το Τί σε μέλλει εσένανε;
ΖΩΝΑΡΑΔΙΚΟΣ
Ο Ζωναράδικος είναι παραδοσιακός χορός από τη Θράκη. Οφείλει την ονομασία του στη λαβή που χρησιμοποιούν οι χορευτές γιατί πιάνονται από τα ζωνάρια τους. Η μουσική του χορού είναι εξάσιμη. Οι άνδρες πιάνονται στην αρχή ακολουθώντας ο ένας τον άλλον και έπονται οι γυναίκες.
ΠΟΝΤΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ
Ποντιακοί χοροί ονομάζονται οι παραδοσιακοί χοροί των Ποντίων. Κάποιοι από αυτούς χορεύονται και από Πόντιους της σημερινής Τουρκίας (όπου ονομάζονται horon, χορόν).Στους ποντιακούς χορούς, οι άνδρες και οι γυναίκες σχηματίζουν συνήθως κύκλο και πιάνονται από τους καρπούς. Χορεύουν με στητό το σώμα, τα πόδια ελαφρά ανοιχτά και τα χέρια άλλοτε υψωμένα και άλλοτε με λυγισμένους τους αγκώνες. Το σώμα ακολουθεί, με πιστά ρυθμικές και συγχρονισμένες κινήσεις (ιδίως των γλουτών), τα μικρά βήματα των ποδιών. Οι ποντιακοί χοροί εκτελούνται με συνοδεία μουσικής από κεμεντζέ που παίζει ο κεμεντζετζής (λυράρης), ο οποίος συχνά στέκεται στο κέντρο του κύκλου. Κατά τις υπαίθριες γιορτές, η μουσική προέρχεται από τουλούμ (ασκί, γκάιντα) και ταούλ (νταούλι, ζουρνά) ή κεμεντζέ και ντέφι.